اولین باتری هسته‌ای به فضا پرتاب شد

یک استارتاپ آمریکایی آزمایش فناوری جدیدی را آغاز کرده که در صورت موفقیت، راه را برای مأموریت‌های طولانی‌مدت در اعماق فضا هموار خواهد کرد. این فناوری به جای استفاده از گرمای حاصل از شکافت هسته‌ای، برق را مستقیماً از واپاشی رادیواکتیو تریتیوم تولید می‌کند.

شرکت City Labs از ایالت فلوریدا نخستین آزمایش مداری باتری هسته‌ای NanoTritium را با پرتاب ماهواره BOHR آغاز کرده است. این ماهواره ۷ ژوئیه طی مأموریت Transporter-17 شرکت اسپیس‌ایکس با استفاده از موشک Falcon 9 از پایگاه وندنبرگ کالیفرنیا به فضا پرتاب شد.

برخلاف راکتورها و نیروگاه‌های هسته‌ای متداول که گرمای حاصل از شکافت هسته‌ای را به برق تبدیل می‌کنند، فناوری NanoTritium از نوع بتاولتائیک (Betavoltaic) است و انرژی ذرات بتای حاصل از واپاشی تریتیوم را مستقیماً توسط نیمه‌هادی‌ها به جریان الکتریکی تبدیل می‌کند.

به گفته مدیرعامل City Labs، این مأموریت نخستین گام مهم برای استفاده تجاری از سامانه‌های هسته‌ای کوچک در فضا محسوب می‌شود.

البته ماهواره BOHR از پنل‌های خورشیدی به عنوان منبع تامین انرژی خود استفاده می‌کند و سامانه NanoTritium به صورت جداگانه تحت آزمایش قرار می‌گیرد تا عملکرد آن در شرایط واقعی مدار ارزیابی شود.

چرا این فناوری اهمیت دارد؟

بزرگ‌ترین محدودیت بسیاری از مأموریت‌های فضایی، وابستگی به نور خورشید است. فضاپیماهایی که به اعماق منظومه شمسی سفر می‌کنند یا قرار است در دهانه‌های همیشه تاریک ماه فعالیت داشته باشند، نمی‌توانند همیشه روی پنل‌های خورشیدی حساب کنند.

City Labs معتقد است اگر این فناوری عملکرد موفقی در فضا داشته باشد، می‌تواند در آینده منبع انرژی پایدار و چندین‌ساله‌ای برای چنین مأموریت‌هایی فراهم کند.

یکی دیگر از مزایای این فناوری استفاده از تریتیوم است؛ ایزوتوپی که نسبت به بسیاری از مواد رادیواکتیو دیگر، تابش کمتری دارد و حمل‌ونقل و استفاده از آن در مأموریت‌های فضایی ساده‌تر است.

در همین رابطه بخوانید:

- این باتری هسته‌ای بدون نیاز به شارژ می‌تواند هزاران سال انرژی تولید کند

ماهواره BOHR نخستین پروژه فضایی است که بر اساس فرآیند جدید تأیید پرتاب سامانه‌های هسته‌ای دولت آمریکا در سال ۲۰۱۹، مجوز پرتاب دریافت کرده است.

بودجه توسعه این پروژه نیز از سوی وزارت دفاع آمریکا تأمین شده که نشان می‌دهد این فناوری تنها برای مأموریت‌های فضایی در نظر گرفته نشده و می‌تواند در آینده در تجهیزات نظامی و سامانه‌هایی که به منبع انرژی بسیار پایدار و کم‌نیاز به نگهداری احتیاج دارند نیز مورد استفاده قرار گیرد.

اگر آزمایش‌های مداری با موفقیت به پایان برسد، فناوری NanoTritium می‌تواند یکی از گزینه‌های جدی برای تأمین انرژی نسل آینده ماهواره‌ها و فضاپیماهایی باشد که قرار است مدت‌های طولانی دور از نور خورشید فعالیت کنند.