بیرون‌زدگی کمتر و کیفیت تصویر بالاتر در دوربین گوشی‌های پرچمدار به لطف این فناوری انقلابی

در دهه اخیر، دوربین گوشی‌های هوشمند پیشرفت‌های چشمگیری را تجربه کرده‌اند. در این بین شاهد استفاده از سنسورهای بزرگ‌تر، رزولوشن‌های بسیار بالا و فناوری‌هایی نظیر LOFIC برای بهبود گستره دینامیکی بوده‌ایم. با این حال، تحقیقات جدیدی که در دانشگاه ناگویا ژاپن انجام شده، می‌تواند جهش بزرگ بعدی در این صنعت باشد.

پژوهشگران دانشگاه Nagoya موفق به توسعه «نانوورقه‌های اکسید رویِ آلاییده‌شده با گالیوم» شده‌اند که می‌تواند امکان ساخت سنسورهای کوچک‌تر اما با کیفیت‌تر را برای دوربین‌های موبایل فراهم کند. این ورقه‌ها قابلیت چیدمان لایه‌ای داشته و می‌توانند فیلترهای رنگی پیشرفته‌تری ایجاد کنند؛ به‌گونه‌ای که هر لایه، رنگ متفاوتی را تشخیص دهد. این ساختار اجازه می‌دهد که یک پیکسل منفرد، برخلاف سنسورهای فعلی، تمامی رنگ‌های قرمز، سبز و آبی را برداشت کند.

در حال حاضر، تمامی سنسورهای دوربین گوشی‌های هوشمند از فیلترهای Bayer استفاده می‌کنند که روی سنسور قرار می‌گیرند. این فیلترها دارای الگویی از مربع‌های قرمز، سبز و آبی هستند تا اطلاعات رنگی را ثبت کنند.

در سنسورهای متداول، هر پیکسل تنها یک نوع رنگ را جذب می‌کند و برای تشخیص رنگ‌های دیگر به اطلاعات پیکسل‌های مجاور خود وابسته است. اما در فناوری نوین محققان ژاپنی، هر پیکسل مستقلاً قادر به ثبت هر سه رنگ اصلی است.

به گفته Android Authority، این تحول می‌تواند منجر به حذف فیلترهای بایر و در نتیجه کاهش ابعاد سنسورهای دوربین شود. این دستاورد از این جهت اهمیت بالایی دارد که فضای آزاد شده در بدنه گوشی می‌تواند برای ارتقای بخش‌های دیگر، از جمله استفاده از باتری‌های بزرگ‌تر، لرزشگیرهای پیشرفته‌تر یا سنسورهای تصویر بزرگ‌تر مورد استفاده قرار گیرد.

علاوه بر کاهش اندازه، کیفیت تصویر نیز به‌شدت بهبود می‌یابد. چراکه این فناوری حساسیتی معادل ۸۰۰ آمپر بر وات را ارائه می‌دهد که در مقایسه با ۱۰ آمپر بر وات سنسورهای رایج، پیشرفتی چشمگیر محسوب می‌شود. همچنین، سنسورهای مجهز به این فناوری می‌توانند تصاویر رنگی را با نصف ضریب خطای سنسورهای معمولی ثبت کنند؛ زیرا هر پیکسل به‌تنهایی قادر به ثبت کامل طیف رنگی است.

با این وجود، هنوز مشخص نیست که آیا این فناوری قابلیت مقیاس‌پذیری برای استفاده در سنسورهای بزرگ گوشی‌های پرچمدار، نظیر دوربین‌های ۲۰۰ مگاپیکسلی یا سنسورهای یک‌اینچی را دارد یا خیر. اگر چنین نباشد، ممکن است سنسورهای بزرگ‌تر امروزی که از فناوری‌های مدرنی همچون LOFIC و پردازش چندفریم بهره می‌برند، همچنان در ثبت عمق میدان و جزئیات عملکرد بهتری داشته باشند.

با این حال، این نوآوری بدون شک برای دوربین‌های سلفی، دوربین‌های فوق‌عریض و سایر بخش‌هایی که با محدودیت فضای فیزیکی مواجه هستند، یک گام رو به جلوی بسیار ارزشمند خواهد بود.