با انتشار کرنل لینوکس 7.0، سرانجام پشتیبانی از درایور EDAC مربوط به چیپست افسانهای Intel 440BX کنار گذاشته خواهد شد. تصمیمی نمادین که پایان یک دوره طلایی از تاریخ مادربردها و چیپستهای اینتل را رقم میزند.
چیپست اینتل 440BX که روزگاری معیار پایداری و عملکرد محسوب میشد، اگرچه سالهاست عملاً از چرخه استفاده خارج شده، اما حذف رسمی پشتیبانی آن از کرنل لینوکس، مهر پایانی بر حضور یکی از موفقترین و ماندگارترین چیپستهای تاریخ رایانههای شخصی است.
پایان پشتیبانی رسمی در Linux kernel 7.0
این کد از سال ۲۰۰۷ به دلیل ناسازگاری با درایور پرکاربرد Intel AGP عملاً کارایی نداشت. نبود EDAC به این معنا بود که سیستمهای مبتنی بر 440BX با رم ECC همچنان خطاهای حافظه را اصلاح میکردند، اما هیچ گزارشی در سطح نرمافزار ثبت نمیشد. اکنون به گزارش وبسایتTom’s Hardware، این پشتیبانی نه فقط غیرفعال، بلکه کاملاً از کد منبع حذف شده است.
دوران چیپستها و معماری Northbridge / Southbridge
اگر از علاقمندان به دنیای سختافزار باشید، میدانید که در گذشته، پردازندهها برای مدیریت حافظه به چیپ جداگانهای به نام Northbridge روی مادربرد متکی بودند که در کنار آن، Southbridge نیز قرار داشت.
در آن زمان، طراحیهای عجیب، ناپایدار و حتی فاجعهبار وجود داشت و ناسازگاریهای غیرمنتظره رایج بود تا جایی که اصطلاح «Plug and Play» (وصل کن و استفاده کن) در عمل به «Plug and Pray» (وصل کن و دعا کن) معروف شده بود.
حتی عملکرد مادربرد نقش مهمی داشت، چون انتخاب چیپست میتوانست تفاوت بین یک سیستم روان و یک سیستم کند و پر دردسر باشد. در واقع استانداردها بیشتر شبیه «پیشنهاد» بودند تا یک «قانون».
چرا Intel 440BX یک استثنا بود؟
ورود 440BX یک خبر خوب بود چرا که این چیپست همزمان دو مزیت بسیار خوب داشت: پایداری بسیار بالا و سازگاری گسترده با سختافزارهای مختلف.
چیپست 440BX نهتنها سریع بود، بلکه با سختافزارهای خارج از مشخصات رسمی هم بهخوبی کنار میآمد. همین ویژگیها باعث شد خیلی سریع به عنوان پادشاه چیپستها شناخته شود.
عصر طلایی اورکلاک با 440BX
در دورانی که کاربران عادی هم اورکلاکینگ انجام میدادند (واقعاً ارزشش را داشت)، چیپست 440BX میتوانست بدون مشکل تا ۵۰ درصد بالاتر از فرکانس رسمی کار کند، آن هم گاهی بدون حتی یک هیتسینک!
این موضوع به کاربران اجازه میداد پردازندههای ارزان Celeron 300A را از ۳۰۰ مگاهرتز به حدود ۴۵۰ مگاهرتز برسانند، یعنی افزایشی بیش از ۵۰ درصد با تقریباً ۱۰۰٪ موفقیت.
این کار زمانی ارزش خود را نشان میداد که عملکردی مشابه به پردازنده بسیار گرانتر Pentium II-450، را دریافت میکردید.
تویوتا هایلوکس دنیای چیپستها
پایداری و سازگاری گسترده باعث شد هزاران سیستم مبتنی بر 440BX از رایانههای خانگی گرفته تا سرورهای سازمانی ساخته شود. این امر باعث شد تا این چیپست به تویوتا هایلوکس دنیای کامپیوتر معروف شود؛ یعنی چیزی که هر بلایی سر آن میآوردی، باز هم کار میکرد.
جالبتر اینکه حتی از جانشین خودش (اینتل 820 و اینتل 815) هم بهتر بود؛ ویژگیای که باعث شد عمرش بیش از حد انتظار طولانی شود.
میراثی که هنوز زنده است
اهمیت این چیپست به حدی است که حتی امروز هم نرمافزار مجازیسازی VMware بهطور پیشفرض در شرایطی که سیستمعامل میزبان و مهمان هر دو Windows 11 باشند، از Intel 440BX بهعنوان چیپست پایه استفاده میکند. این موضوع نشان میدهد که میراث 440BX فراتر از زمان خودش بوده و هنوز هم در زیرساختهای نرمافزاری مدرن ردپای آن دیده میشود.
در همین رابطه بخوانید:
- نسخه جدید درایور وایفای اینتل با این قابلیت جذاب برای ویندوز 10 و 11 منتشر شد
در نهایت باید گفت که حذف پشتیبانی 440BX از کرنل لینوکس 7.0 را میتوان بیش از یک تغییر فنی ساده دانست. این تصمیم نماد خداحافظی رسمی با یکی از ستونهای تاریخی صنعت سختافزار است. چیپستی که نهتنها استانداردهای پایداری را بازتعریف کرد، بلکه مسیر نسلهای بعدی مادربردها را نیز شکل داد.
نظر خود را اضافه کنید.
برای ارسال نظر وارد شوید
ارسال نظر بدون عضویت در سایت