سامسونگ و SK Hynix دیگر به هرکسی رم نمی‌فروشند؛ اپل، لنوو و ایسوس برندگان جنگ حافظه

یادمه چند سال پیش زمان رئیسی زمزمه های تولید رم در داخل ایران به گوش میرسد و با تمام تمسخرها و خود تحقیری ها کارهای واقعا در حال انجام بود
اگر ان کارها ادامه و توسعه پیدا میکرد حتما تا حالا ایران یا هر شرکت داخلی میتوانستند چیپ های رم هم تولید کند (برای شروع با خرید دستگاهش از خارج حتی دست دوم از هرجای)
و با توجه به هزینه بسیار پایین تولید در ایران از کارگر برق گاز انرژی معافیت مالیاتی نسب به اکثریت کشورهای جهان الان اون شرکت ها میتوانستند ده ها و صدها میلیون دلار تو این وضعیت جهان رم بفروشند و سودهای بسیار کلانی کنند این بهم ریختن های بازار جهانی گاهی فرصت ها طلای به وجود میارد

ولی خوب وقتی دولت یا شرکت ها یا جامعه ای به خودش باور نداشته باشد پس برنامه ای نمیریزد و تلاشی هم برای رسیدن به خواسته هاش نمیکند

اگه اینجوری بود که الان هر کشوری برا خودش رم تولید میکرد
خواهشا قبل از نظر دادن یه مقدار فکر کنید
حتی پیشرفته ترین کشورا که بزرگترین شرکتای فناوری رو دارن واسه رم به چندتا شرکت محدود وابسته هستن

دوست عزیز خنده دار و بدون هیچ اطلاعاتی یک چیزی گفتیا
اول برای ساخت رم اونم صرفا کامپیوتر بودجه حدود ۱۰ تا ۲۰ میلیارد دلار لازمه در حالی که کل بودجه ایران ۴۰ میلیارد دلار هست ?بعد لازمه بعدی مهندسین که در این زمینه فعالیت داشته باشند کو مهندسش
بعد ایران تحریم هست اون دستگاه به ایران نمیدن برا ساخت رم و بماند حتی گاز های خاصی که میخاد هم به ایران نمیدن و اصلا هیچ دانشی در ایران در این مورد و تمامی صنعت کامپیوتر و موبایل نیست شما هر کالا کامپیوتری تو ایران با برچسب ساخت ایران ببینی ابدا ساخت ایران نیست و ایمیل شده و تمامی قطعات سخت افزاری چینی و بعضاً ژاپنی مثل پاور های گرین هست یکم تحقیق کنید بعد یک مطلب بزارید حتی تحریم همین امروز برداشته بشه پولش هم جور باشه اصلا دانش این کار نیست و هزینه های به نسبت تامین در آینده صرفه اقتصادی نداره مثال ساده میزنم اپل قدرت اینو داره بیاد کارخانه تولید صفحه نمایش گوشی های بزنه و بماند دقت کن نوع طراحی صفحه نمایش اختصاصی داره و فقط سامسونگ براش میسازه و بازم سمتش نمیره هم پولش داره هم از ابتدا تا الان می‌توانسته به حد کیفی سامسونگ برسه ولی نرفت سمتش چون فقط هزینه ساخت حساب نمیشه هزینه توسعه و تحقیق و ... اونقدر بالا هست صرفه ندارع و گاهی باید فقط مصرف کننده باشی

با یک بخش از صحبتتون موافقم که ما یکسری چیزی ها رو نداریم با یک بخش دیگه نه

ما نه میتوانیم نه قراره که با شرکت های اول جهان رقابت کنیم

TSMC برای کارخونه چیپ Fab 3nm اش 20 میلیارد خرج کرده که باهاش CPU,GPU نسل جدید میزنه در سطح کل جهان تامین میکنه
کارخونه چیپ سازی میتواند علاوه بر چیپ رم و CPU و GPU و انواع پردازنده های دیگر هم تولید کند
من که نمیگم همین الان بریم کارخونه 3 نانومتری بزنیم که هر دستگاه لیتوگرافیش حدود 500 میلیون دلار قیمت دارد
من میگم مدلهای قدیمی دستگاه های لیتوگرافی 10-40 نانومتری که خیلی خیلی ارزان تر است و هر کدام بین 5-75 میلیون دلار قیمت دارند از بازار سیاه خریداری کنیم
مثل باقی چیزها که تحریم هستیم و واردش میکنیم (هر چند الان دستگاه های لیتوگرافی کم کم دارد از انحصار امریکا و غرب در میاد و چین هم دارد شروع به تولیدش میکند)

دستگاه های ساخت چیپ 10-40 نانومتری کاملا نیاز داخل کشور برای یکسری از دستگاه ها که نیاز به پردازنده و چیپ های بسیار مدرن و بروز ندارد حداقل برای 10-20 سال بعدش را کاملا تامین میکند
بازار دستگاهای که به چیپ ها مدرن نیاز ندارند در ایران و خیلی کشورها دیگر وجود دارد مثل یخچال لباسشوی تلویزیون و .... که دارند کم کم هوشمند میشن ولی اصلا به چیپ های رده بالا نیاز ندارند
اگر هم جای یا کسی به پردازنده مدرن نیاز داشت از همین نمونه های وارداتی مثل الان استفاده میکند

بازم من نمیگن همه اینها را یک دفعه انجام بدیم چون در حال حاظر واقعا نمیتوانیم
اول چند سال باید رم مونتاژ کنیم تا کمی اشنا بشیم
بعد چند سال و تسلط , چیپ ها رو طراحی کنیم بدیم به کارخونه های تولید چیپ در چین یا کره یا تایوان و ...

چند سال بعدش که مسلط تر شدیم یکی دو تا برای اول کار مدلهای قدیمی و ارزان قیمت لیتوگرافی وارد کنیم (از چین یا بازار سیاه)

گام به گام باید جلو رفت و با هر گام کلی تکنلوژی وارد کشور و مهندس اموزش دیده چه داخل چه در خارج وارد این رشته و بخش میشه
که خودش باعث میشه این صنعت را تقریبا کامل درک کنیم یاد بگیریم حتی در دانشگاه تدریس شود
خود این صنعت گردش مالی بزرگی در حد چند صد میلیون دلار تا چند میلیارد دلار ایجاد میکند

بعد همیشه نیاز هم به تحقیق توسعه نیست وقتی جاسوسی صنعتی میشه انجام داد همان طور که امریکا و غربی ها و باقی کشورها ده ها سال این کار به طرق مختلف انجام دادند

یکبار یک تکنلوژی جدید از طریقی یاد بگیرم دست کم برای 10 سال بعدش کاملا جوابگو هست

وگرنه در حال حاظر حرفتون درسته و هیچکدوم نداریم ولی خوب باید از یک جای شروع کرد نمیشه با این استدلال و فکر که اونها جلو هستند ما هیچ کاری نکنیم اینطوری هزار سال دیگه هم اونها جلو هستند
اگر 200 سال هم به هر دلیلی درجا بزنند توسعه ندهند چون ما هیچ گامی برنداشتیم باز هم اونها جلوهستند بهشون در هیچ زمینه ای نمیرسیم

باید برنامه ریزی کرد و در ان جهت شروع به حرکت کرد

دوست عزیز اون یه استراتژی بلند مدت چنددهه ایی میخواد بی دلیل نیست بازیگرای محدودی تو این حوزه هستن درسته واسه ساخت محدود و سفارشی واسه صنایع میشه بعضی دستگاهها رو وارد کرد ولی موضوع زنجیره تامین مواد اولیه شبکه فروش جهانی کار کردن با سیستم مالی بین المللی ثبات قوانین ثبات نرخ ارز و بینهایت بایدها داریم که حداقل آینده قابل پیش‌بینی دردسترس ما نیستن کره یا تایوان بیشتر از نیم قرن هدفگازی و برنامه ریزی کردن همون تراشه های ۴۰نانومتری هم وقتی بازار فروش و سیتم مالی جهانی نداشته باشی و به بازار از رمق افتاده داخلی بخوای تکیه کنی صرفه اقتصادی نداره
خوده آمریکا با وجودیکه تراشه ها و دستگاهها با پتنتهای آمریکایی ساخته میشن اغلب فقط چیپ طراحی میکنه پروسه ساخت الزامات زیست محیطی قوانین کار نیروی ماهر و ارزان میخواد که نداره با وجودیکه سیستم مالی و فناوری جهانی دستشه پس داستان خیلی پیچیده تر از این حرفاست
درسته ما یه دستگاه تولید بافر وارد کردیم و درحال کاره ولی درنهایت واسه تولید پنل خورشیدی استفاده میشن ما حتی اگه دستگاه لیتوگرافی از بازار خاکستری تهیه کنیم وبازار هدف هم قسمت نظامی باشه که قیمت و صرفه اقتصادی مطرح نیست بازم دسترسی به نرم افزارهای طراحی تراشه نداریم
خلاصه هیچ چیز نشدنی نیست ولی خیلی راه طولانی پیچیده ایی داره و ما حداقلهارو یعنی تحریمها رو اول باید حل کنیم بعد دنبال استراتژی بلندمدت بریم پس حداقل فعلا مطلقا امکان‌پذیر نیست