وقتی اینتل به عدد مگاهرتز می‌بالید، AMD از قدرت واقعی پردازنده حرف می‌زد

25 سال پیش در چنین روزی AMD تصمیم گرفت با یکی از جاافتاده‌ترین معیارهای تبلیغاتی بازار پردازنده‌ها مقابله کند و آن سرعت کلاک یا همان مگاهرتز بود. در آن زمان همه چیز فرکانس بود اما AMD با معرفی خانواده Athlon XP در اکتبر ۲۰۰۱، سیستم امتیازدهی Performance Rating یا PR را به کار گرفت تا نشان دهد کارایی واقعی پردازنده فقط بر اساس فرکانس تعیین نمی‌شود.

در آن روزگار پردازنده‌های Pentium 4 اینتل در رقابت بر سر فرکانس کاری دست بالاتر را داشتند و سرعت کلاک به یکی از مهم‌ترین معیارهای تبلیغاتی برای معرفی CPUها تبدیل شده بود. مشکل AMD این بود که پردازنده‌هایش با وجود عملکرد رقابتی در اجرای برنامه‌ها و بازی‌ها، به اندازه مدل‌های اینتل فرکانس بالایی نداشتند. این اختلاف عددی می‌توانست در نگاه خریدار به معنای ضعیف‌تر بودن محصولات AMD باشد و مهم نبود که در عمل سریع‌تر از اینتل باشد.

وقتی AMD گفت مگاهرتز همه‌چیز نیست

AMD با معرفی پردازنده‌های Athlon XP که از هسته پردازشی Palomino استفاده می‌کردند، موفق شد تا حد زیادی موفق شد این باور کلیشه‌ای را به چالش بکشد. این شرکت به‌جای تکیه صرف بر فرکانس پردازشی و برجسته کردن آن، از سیستم Performance Rating استفاده کرد تا جایگاه عملکردی پردازنده را با عددی متفاوت نشان دهد. شعار کمپین هم برای مخاطب روشن بود و AMD می‌گفت عملکرد مهم‌تر از مگاهرتز است.

این رویکرد در واقع تلاشی برای تغییر معیار مقایسه پردازنده‌ها بود. AMD می‌خواست خریداران به‌جای قضاوت درباره یک CPU بر اساس سرعت کلاک، به عملکردی که در دنیای واقعی ارائه می‌کند توجه کنند. به این ترتیب رقابت از میدان اعداد فرکانس به سمت بحث درباره کارایی واقعی پردازنده‌ها کشیده می‌شد.

اهمیت این ماجرا فقط به یک خانواده پردازنده محدود نبود. بعدها با گسترش پردازنده‌های چند‌هسته‌ای، مقایسه CPUها بر اساس یک عدد ساده مانند فرکانس کاری دشوارتر شد و توجه بازار بیش از گذشته به عواملی فراتر از مگاهرتز جلب شد.

البته سیستم PR به‌تنهایی پایان رقابت بر سر فرکانس نبود، اما نمونه‌ای از تلاش AMD برای مقابله با معیاری بود که به باور این شرکت، تصویر دقیقی از توان واقعی پردازنده‌ها ارائه نمی‌کرد.

امروزه بنچمارک‌های بی‌شماری وجود دارند که تلاش می‌کنند کارایی پردازنده‌ها را در سناریوهای مختلف محک بزنند و دیگر کسی بر اساس اعدادی همچون فرکانس یا حجم حافظه کش دست به خرید نمی‌زند. از همین رو شاید بی‌جا نباشد که اگر بگوییم بخشی از ذهنیت امروزمان درباره پردازنده‌ها را مدیون تلاش‌های AMD هستیم.

چه کسی می‌داند؛ شاید اگر AMD نبود، امروز هنوز اینتل در حال فروش پردازنده‌های Core 2 Duo با پیشرفت‌های لاک‌پشتی بود و خرید یک پردازنده 16 یا 24 هسته‌ای برای یک کامپیوتر خانگی، به هزاران دلار بودجه نیاز داشت؟!