مهندس ارشد مایکروسافت: دوران کد زدن تمام شده است

یک مهندس ارشد مایکروسافت در اظهارنظری جنجالی اعلام کرده که دوران تایپ کردن کد دیگر تمام شده است. البته منظور وی حذف برنامه‌نویسان نیست، بلکه تغییر نقش آنها در عصر AI است؛ جایی که عامل‌های هوش مصنوعی می‌توانند بخش زیادی از کارهای توسعه نرم‌افزار را به‌صورت خودکار انجام دهند.

دیوید فاولر، مهندس برجسته مایکروسافت و مدیر پروژه Aspire، در شبکه اجتماعی X نوشت: «تایپ کردن کد دیگر کاملاً تمام شده است.» این جمله در نگاه اول می‌تواند به معنای پایان کار برنامه‌نویسان تعبیر شود، اما فاولر چنین منظوری نداشته است.

به گفته او، ابزارهایی مانند GitHub Copilot در حال تغییر ماهیت برنامه‌نویسی هستند. عامل کدنویسی Copilot دیگر صرفاً برای پیشنهاد چند خط کد یا تکمیل دستورات مورد استفاده قرار نمی‌گیرد و اکنون می‌تواند محیط توسعه را آماده کند، در مخزن پروژه تغییر ایجاد کند، تست‌ها را اجرا کند و در نهایت یک Pull Request برای بررسی توسط برنامه‌نویس ایجاد کند.

در چنین شرایطی، نقش توسعه‌دهنده از نوشتن تک‌تک خطوط کد به سمت طراحی سیستم، تعیین نیازمندی‌ها، مدیریت وابستگی‌ها و بررسی خروجی تولیدشده توسط هوش مصنوعی حرکت می‌کند. در واقع، برنامه‌نویس همچنان مسئول تصمیم‌گیری نهایی و اطمینان از امنیت و عملکرد صحیح نرم‌افزار خواهد بود.

Copilot پروژه‌های ویندوزی را خودش تست می‌کند

مایکروسافت و GitHub قابلیت‌های عامل کدنویسی Copilot را بیش از گذشته گسترش داده‌اند. این عامل اکنون به محیط‌های توسعه ویندوز دسترسی دارد و می‌تواند پروژه‌هایی را که برای ویندوز ساخته شده‌اند، Build و تست کند. همچنین امکان اجرای ابزارهای بررسی کد یا Linter و بررسی موفقیت‌آمیز بودن فرایند Build نیز برای آن فراهم شده است.

پس از پایان کار، عامل هوش مصنوعی می‌تواند تغییرات انجام‌شده را در قالب یک Pull Request در اختیار توسعه‌دهنده قرار دهد تا انسان نتیجه را بررسی و در صورت تأیید وارد پروژه اصلی کند.

GitHub همچنین جلسات کاری عامل‌های خود را به Windows Subsystem for Linux یا WSL آورده است. این قابلیت برای تیم‌هایی اهمیت دارد که به‌صورت هم‌زمان از ابزارهای توسعه ویندوز و لینوکس استفاده می‌کنند؛ برای مثال پروژه روی ویندوز توسعه داده می‌شود اما در نهایت روی زیرساخت لینوکسی اجرا یا آزمایش خواهد شد.

این تغییرات تنها به Copilot محدود نمی‌شود. مایکروسافت در ابزار توسعه Aspire نیز رویکرد مشابهی را دنبال می‌کند. Aspire برای ساخت برنامه‌های توزیع‌شده طراحی شده و به توسعه‌دهندگان اجازه می‌دهد سرویس‌ها، کانتینرها و پایگاه‌های داده را در قالب یک مدل واحد از برنامه تعریف کنند.

وجود چنین مدل جامعی باعث می‌شود عامل هوش مصنوعی اطلاعات بیشتری درباره ساختار یک برنامه در اختیار داشته باشد؛ اطلاعاتی که بسیار فراتر از محتوای یک فایل کد یا یک پیام متنی در چت است.

نسخه Aspire 13.1 پشتیبانی عمیق‌تری از دستیارهای برنامه‌نویسی مبتنی بر هوش مصنوعی اضافه کرد و نسخه 13.2 نیز یک رابط خط فرمان مناسب برای عامل‌های هوش مصنوعی و پشتیبانی از Model Context Protocol را به همراه آورد. این پروتکل می‌تواند دسترسی کنترل‌شده ابزارهای هوش مصنوعی به منابع و اطلاعات مورد نیاز در محیط توسعه را فراهم کند.

تیم Aspire مایکروسافت پیش‌تر توضیح داده بود که تولید کد با ساخت یک نرم‌افزار کاملاً عملیاتی تفاوت دارد. این شرکت تلاش می‌کند با استفاده از Aspire بخشی از این فاصله را از بین ببرد.

مایکروسافت از هوش مصنوعی برای یافتن باگ‌ها استفاده می‌کند

بر اساس گزارش techspot کاربرد هوش مصنوعی در مایکروسافت به توسعه نرم‌افزار محدود نشده و این شرکت از آن در حوزه امنیت نیز استفاده می‌کند. سیستم MDASH یک اسکنر آسیب‌پذیری مبتنی بر عامل‌های هوش مصنوعی است که تیم‌های مهندسی مایکروسافت برای بررسی Windows، Azure و سیستم‌های هویتی از آن استفاده می‌کنند.

تیم امنیت ویندوز مایکروسافت می‌گوید MDASH امکان جست‌وجوی آسیب‌پذیری‌ها را در مقیاس سیستم‌عامل ویندوز و با عمق تحلیلی بسیار بیشتر از گذشته فراهم کرده است. این بررسی‌ها بخش‌هایی مانند Windows Kernel، Hyper-V و پشته شبکه را نیز در بر می‌گیرد؛ حوزه‌هایی که به دلیل گستردگی و حساسیت امنیتی، بررسی خودکار آنها می‌تواند به کشف سریع‌تر مشکلات کمک کند.

اظهارنظر فاولر را باید بیشتر به‌عنوان نشانه‌ای از تغییر نقش برنامه‌نویسان در نظر گرفت، نه پیش‌بینی پایان شغل آنها. هوش مصنوعی به‌تدریج می‌تواند نوشتن کدهای تکراری، رفع مشکلات ساده، اجرای تست‌ها و حتی بخشی از فرایند دیباگ را بر عهده بگیرد.

با این حال، همچنان این توسعه‌دهنده است که باید مشخص کند چه چیزی ساخته شود، معماری سیستم چگونه باشد و آیا خروجی تولیدشده توسط هوش مصنوعی واقعاً قابل اعتماد و امن است یا خیر. بنابراین شاید عبارت دقیق‌تر این باشد که «تایپ کردن کد» در حال از دست دادن اهمیت خود است؛ نه اینکه برنامه‌نویسی به پایان رسیده باشد.