پس از سالها انتظار و تأخیر، سرانجام فضاپیمای آرتمیس 2 در یک پرتاب تاریخی راهی ماه شد تا انسان را پس از بیش از نیمقرن، بار دیگر در مسیر ماه قرار دهد. این مأموریت، نخستین پرواز سرنشیندار بهسوی ماه از زمان آپولو 17 در سال 1972 است.
موشک غولپیکر اسپیس لانچ سیستم (SLS) بههمراه فضاپیمای اوریون با موفقیت از سکوی تاریخی 39B پرتاب شد و 4 فضانورد را راهی سفری 10 روزه به اعماق فضا کرد. این مأموریت اگرچه شامل فرود بر سطح ماه نیست، اما گامی حیاتی در مسیر بازگشت انسان به قمر زمین محسوب میشود.
آرتمیس 2 رکوردهای مهمی را نیز هدف گرفته است؛ از جمله ثبت دورترین فاصلهای که انسان تاکنون از زمین گرفته، با عبور کپسول اوریون تا حدود 400 هزار کیلومتری زمین. سفر آرتمیس 2 با پرتاب و جداسازی مراحل اولیه موشک آغاز شد و پس از عبور از جو، وارد مداری بیضوی به دور زمین شدند.
در ادامه، با انجام مانورهای مداری و تنظیم مسیر، فضاپیما به ارتفاعات بالاتر منتقل شده و پس از جداسازی مرحلههای اضافی، آماده حرکت بهسوی ماه میشود. حدود یک روز پس از پرتاب، مرحله کلیدی «تزریق به مسیر ماه» انجام میشود؛ مانوری که فضاپیما را در مسیر بازگشت آزاد قرار میدهد تا بدون نیاز به نیروی پیشران بزرگ، به دور ماه چرخیده و به زمین بازگردد.
فضانوردان طی 4 روز سفر به ماه، به انجام آزمایشهای علمی، تمرینهای فیزیکی، بررسی تجهیزات و ارتباط با زمین میپردازند. در حوالی روز ششم، کپسول اوریون از کنار ماه عبور میکند؛ لحظهای کوتاه اما تاریخی که طی آن ارتباط با زمین برای مدتی قطع میشود و خدمه به دورترین نقطه حضور انسان در فضا میرسند.
آنها همچنین تصاویر ارزشمندی از سمت پنهان ماه ثبت خواهند کرد. پس از این گذر، مسیر بازگشت به زمین آغاز میشود. در روزهای پایانی مأموریت، آزمایشهای زیستی روی فضانوردان انجام میگیرد تا تأثیر سفر فضایی بر بدن انسان بررسی شود.
در نهایت، کپسول اوریون با سرعتی بیش از 40 هزار کیلومتر بر ساعت وارد جو زمین میشود. در آخرین مرحله، چترهای نجات باز شده و سرعت کپسول کاهش مییابد تا فرودی ایمن در اقیانوس آرام انجام شود. مأموریتی که نهتنها یک دستاورد فنی بزرگ، بلکه گامی اساسی در مسیر تحقق هدف بلندپروازانه ناسا برای ساخت پایگاه انسانی روی ماه در سالهای آینده بهشمار میرود.
نظر خود را اضافه کنید.
برای ارسال نظر وارد شوید
ارسال نظر بدون عضویت در سایت