اینتل معماری متفاوتی برای دیتاسنترهای فضایی پیشنهاد کرده که هدف آن انتقال بخشی از پردازشهای مربوط به مدیریت منظومههای ماهوارهای از زمین به فضاست. این طرح برخلاف ایده دیتاسنترهای فضایی مخصوص هوش مصنوعی وظیفه مدیریت و هماهنگی شبکه ماهوارهها را بر عهده خواهد داشت.
ظاهراً این شرکت معماری یک شبکه ماهوارهای دو لایه را پیشنهاد کرده است که در آن تعداد محدودی ماهواره قدرتمند در مدارهای بالاتر، هزاران ماهواره سادهتر در مدار پایین زمین (LEO) را مدیریت میکنند.
بر اساس گزارش Tomshardware این ماهوارههای قدرتمندتر نقش مرکز پردازش و کنترل منظومه را ایفا کرده و بسیاری از وظایفی که اکنون توسط دیتاسنترها و مراکز کنترل زمینی انجام میشود را به فضا منتقل میکنند.
ایده جالب اینتل برای مدیریت ماهوارهها در فضا
البته ایده اینتل با پروژههایی مانند دیتاسنترهای مداری هوش مصنوعی شرکتهایی همچون اسپیسایکس و گوگل تفاوت دارد. در پروژههایی مانند ماهواره AI1 اسپیسایکس و Project Suncatcher گوگل، هدف اصلی اجرای پردازشهای سنگین هوش مصنوعی در فضا و انتقال دادهها به زمین از طریق ارتباطات نوری پرسرعت است.
اما معماری اینتل بیشتر روی افزایش کارایی و مدیریت بهتر شبکههای ماهوارهای تمرکز دارد و قرار نیست جایگزین دیتاسنترهای زمینی برای پردازشهای AI شود. در منظومههای ماهوارهای بزرگ مانند Starlink اسپیسایکس، Telesat Lightspeed و Project Kuiper آمازون، هزاران ماهواره بهصورت دائمی نسبت به زمین و یکدیگر در حال حرکت هستند.
مدیریت چنین شبکههایی نیازمند تصمیمگیری مداوم درباره مسیریابی دادهها، انتخاب لینکهای ارتباطی، تخصیص فرکانس، واکنش به خرابیها، شرایط آبوهوایی و اختلالات احتمالی است.
در معماریهای فعلی، بخش زیادی از این پردازشها در مراکز کنترل زمینی انجام میشود و دستورات پس از محاسبه دوباره به ماهوارهها ارسال میشوند. اینتل معتقد است وابستگی دائمی به زیرساختهای زمینی باعث افزایش تأخیر، کاهش سرعت تصمیمگیری و دشوارتر شدن مدیریت منظومههایی با هزاران ماهواره میشود.
راهکار پیشنهادی اینتل انتقال بخشی از لایه پردازشی و کنترلی شبکه به مدار است. در این طراحی، ماهوارههای قدرتمندتر با ظرفیت پردازشی و ذخیرهسازی بالاتر در مدارهای بالاتر مانند مدار متوسط زمین (MEO)، مدار زمینثابت (GEO) یا مدارهای بیضوی بسیار کشیده قرار میگیرند.
این ماهوارهها دید گستردهتر و پایدارتری نسبت به ماهوارههای مدار پایین زمین خواهند داشت و میتوانند وظایفی مانند مسیریابی، برنامهریزی مأموریتها، زمانبندی ارتباطات و هماهنگی شبکه را بدون ارسال مداوم اطلاعات به زمین انجام دهند.
اینتل اعلام کرده این معماری میتواند به ساخت ماهوارههای LEO سادهتر و ارزانتر کمک کند، زیرا دیگر هر ماهواره کوچک مجبور نیست به سختافزار پردازشی و ارتباطی پیشرفته برای مدیریت شبکه مجهز باشد. در این مدل، بخش بزرگی از وظایف پیچیده توسط تعداد محدودی ماهواره قدرتمند در مدارهای بالاتر انجام خواهد شد.
با این حال، طرح اینتل به معنای حذف کامل ایستگاههای زمینی نیست. این شرکت تنها پیشنهاد میکند پردازشهای مربوط به کنترل و مدیریت شبکه ماهوارهای به فضا منتقل شوند تا عملکرد منظومههای بزرگ سریعتر و کارآمدتر شود.
نظر خود را اضافه کنید.
برای ارسال نظر وارد شوید
ارسال نظر بدون عضویت در سایت