مهدی سهیلی

[Eshghe_door]

خدایا ،بشكن این آئینه ها را

كه من از دیدن آئینه سیرم

مرا روی خوش از زندگی نیست

ولی از زنده ماندن ناگزیرم

از آنروزیكه دانستم سخن چیست ؟-

همه گفتند:این دختر ،چه زشت است .

كدامین مرد او را می پسندد ؟

عجب بی طالع و بی سر نوشت است .

چو در آیینه ببینم روی خودرا

در آید از درم ،غم با سپاهی

سیه روزی نصیبم كردی اما -

نبخشیدی مرا چشم سیاهی

به هر جا پا نهم، از شومی بخت -

نگاه دلنوازی سوی من نیست

از این دلها كه بخشیدی بمردم -

یكی در حلقه ی گیسوی من نیست

مرا دل هست ااما دلبری نیست

سرم دادی و سامانم ندادی

بمن حال پریشان دادی ، اما -

سر زلف پریشانم ندادی

به هر جا مهرویان رخ نمودند -

نبردم توشه ای جز شرمساری

خزیدم گوشه ای سر در گریبان

به درگاه تو نالیدم بزاری

چو رخ پوشم زبزم خوبرویان -

همه گویند: او مردم گریز است

نمیداندد زین درد گرانبار -

فضای سینه ی من ناله خیز است

به هر جا همگنانم حلقه بستند

نگینش دختری ناز آفرین بود

زشوم روی نازیبا درآن صبح -

سرمن لحظه ها بر آستین بود

چومادر بندم در خلوت غم

به لطف ومهربانی مینوازد

ولی چشم غم آلودش گواهست

كه در اندوه دختر میگدازد

ببام آفرینش جغد كورم

كه در ویرانه هم نا آشنایم

نه آهنگی مرا ، تا نغمه خوانم -

نه روشن دیده ای ،تا پرگشایم

خدایا بشكن این آیینه ها را

كه من ازدیدن آیینه سیرم

مرا روی خوشی از زندگی نیست

ولی از زنده ماندن نا گزیرم

خداوندا ،خطا گفتم ، ببخشای

توبرمن سینه ای بی كینه داری

مرا همراه رویی ناخوشآیند-

دلی روشنتر از آیینه دادی

مرا صورت پرستان خواردارند-

ولی سیرت پرستان میستایند

به بزم پاك جانان چون نهم پای

درد دل را برویم میگشایند

میان سیرت وصورت ،خدایا-

دل زیبا به از رخسار زیباست

به پاس سیرت زیبا ،كریما-

دلم برزشتی صورت شكیباست