کوتاه و خواندنی درباره آثار نویسندگان معروف

[AMD>INTEL]

کتاب اتاقی از آن خود نوشته ویرجینیا وولف
ویرجینیا وولف نویسنده مشهور و از پایه گذران رمان نو میباشد .این نویسنده انگلیسی در سال 1882 متولد و در سال 1941 فوت شدند.از آثار ذیگه این نویسنده بزرگ : خانم دالوی و به سوی فانوس دریایی میتوان اشاره کرد .
جمله اصلی یا نوشته برآمده از این کتاب :زن اگر می‌خواهد داستان نویسی کند، باید حتماً پول و اتاقی ازآن خود داشته باشد.
سالهای اوج کاری این نویسنده بین دو جنگ جهانی اول و دوم بود و متاسفانه این نویسنده در سال 1941 به زندگی خودش پایان میدهد.
نوشته این نویسنده درباره این کتاب :
«با چنان سرعتی می‌نوشتم که وقتی قلم به دست می‌گرفتم مثل بطری آبی بودم که سر و ته شده باشد. با نهایت سرعتی که می‌توانستم می‌نوشتم؛ بیش از حد سریع، چون حالا برای تصحیح آن نوشته‌ها باید زحمت بکشم، اما این روش به آدم آزادی می‌دهد و اجازه می‌دهد از فکری به فکر دیگر بپرد.»
ترجمه این کتاب توسط صفورا نوربخش انجام شده است .
برای مشاهده این لینک/عکس می بایست عضو شوید ! برای عضویت اینجا کلیک کنید
برای مشاهده این لینک/عکس می بایست عضو شوید ! برای عضویت اینجا کلیک کنید
در " اتاق از آن خود،" ویرجینا وولف به عنوان راوی در تلاش است تا در رابطه با زنان و افسانه بنویسد. این منجر به بررسی‌ وی از کتاب فهرست موزه بریتانیا برای پیدا کردن آثار مربوط به زنان می شود. راوی از دیدن تعداد متعدد کتب دربارهٔ زنان، و فقدان چنین آرشیوی در رابطه با مردان شگفت زده می شود. بیشتر این کتاب‌ها بر اثر خشم نوشته شده اند که باعث تعصب و نبود عینی بودن این آثار شده است. در این فصل، وولف همچنین در رابطه با استقلال مالی‌، تغییر معنی خانه داری و کمی‌ ارزش آن در جامعه، می‌‌نویسد.

این کتاب بر اساس استدلالی خوب و ساده بنا شده است: ناتوانی زنان،یک نوع ناتوانی اجتماعی و اقتصادی است. زن نویسنده ناچار است از دشواری های بزرگ، پیش داوری ها و خودخواهی های اقتصادی مردان جان به در ببرد. و کلید آزادی او ، کلید در اتاقی است که می تواند آن را اتاق خود بنامد و می تواند با همان آزادی و استقلال برادرانش در آن زندگی کند. این اسارت اقتصادی آدم ها را به خشم می آورد : خشم پر هیاهوی تحکم آمیز مرد را که بر ادعای برتری خود پا می فشارد و ابراز انزجار نق نقوی تیز زن را که برای دست یافتن به حقوق خود جیغ می زند. محصول هر دوی این ها ادبیات بد است. چون ادبیات- در این جا داستان- همدردی فراگیری را می طلبد که باید بر فراز احساسات هر دو جنس قرار گیردو آن ها را درک کند