«« اشعار فارسي : ميراث جاودان ايران زمين »»

[Security]

دوستان فارسي دوست اين قدر كم هستند ؟!؟! برای مشاهده این لینک/عکس می بایست عضو شوید ! برای عضویت اینجا کلیک کنید

يكي از بحث هايي كه من بهش خيلي معتقدم مضمون اين شعر هست : ( از حافظ )‌‌

دوش دیــــدم کــه ملایک در میخـــانه زدند

گــل آدم بسرشتنــــد و بــه پیمــانه زدنــــــد

سکنــــان حــرم و ستر و عفــــاف ملکـوت

بــامن راه نشیــن بــاده مستــانـــــه زدنــــــد

آسمـــان بار امــانت نتـــــوانست کشیــــــــد

قــرعــه کـــار بنـــآم مــن دیـــــوانه زدنــــد

جنگ هفتــاد ودو ملـــت همه را عـذر بنـــه

چـــون ندیدنــــد حقیقـت ره افسـانـه زدنــــد

شکر ایزد کــه میان من واو صلــح افتــــــاد

صــوفیــان رقص کنـان ساغر شکرانه زدنـد

آتش آن نیست کـــه از شعلــه او خنـدد شمع

آتش آنست کــه در خرمـن پــروانــه زدنـــد

کس چــــو حافظ نگشاد ازرخ اندیشه نقــاب

تــا ســر زلـف سخــن را بقلــم شانه زدنـــد


نظرتون چيه ؟

خیلی زیبا بود. ما که فیض بردیم.

[Shahryar]

هفت شهر عشق را عطار گشت

ما هنوز اندر خم یک کوچه ایم

گفت ما را هفت وادی در ره است
چون گذشتی هفت وادی،درگه است
وا نیامد در جهان زین راه کس
نیست از فرسنگ آن آگاه کس
چون نیامد باز کس زین راه دور
چون دهندت آگهی ای ناصبور؟
چون شدند آن جایگه گم سر به سر
کی خبر بازت دهد ای بی خبر؟
هست وادی طلب آغاز کار
وادی عشق است از آن پس ، بی کنار
پس سیم وادی است آن معرفت
پس چهارم وادی استغنا صفت
هست پنجم وادی توحید پاک
پس ششم وادی حیرت صعبناک
هفتمین وادی فقر است و فنا
بعد از این روی روش نبود تو را
در کشش افتی روش گم گرددت
گر بود یک قطره قلزم گرددت

وادی اول:طلب

ملک اینجا بایدت انداختن
ملک اینجا بایدت درباختن
در میان خونت باید آمدن
وز همه بیرونت باید آمدن
چون نماند هیچ معلومت به دست
دل بباید پاک کردن از هرچه هست
چون دل تو پاک گردد از صفات
تافتن گیرد ز حضرت نور ذات

وادی دوم:عشق

کس درین وادی بجز آتش مباد
وان که آتش نیست عیشش خوش مباد
عاشق آن باشد که چون آتش بود
گرم رو و سوزنده و سرکش بود
عاقبت اندیش نبود یک زمان
درکشد خوش خوش بر آتش صد جهان

وادی سوم:معرفت

چون بتابد آفتاب معرفت
از سپهر این ره عالی صفت
هر یکی بینا شود بر قدر خویش
بازیابد در حقیقت صدر خویش
سر ذراتش همه روشن شود
گلخن دنیا بر او گلشن شود
مغز بیند از درون نه پوست او
خود نبیند ذره ای جز دوست او

وادی چهارم:استغنا

هفت دریا یک شَمَر اینجا بود
هفت اخگر یک شرر اینجا بود
هشت جنت نیز اینجا مرده ای است
هفت دوزخ همچون یخ افسرده ای است

وادی پنجم:توحید

رویها چون زین بیابان درکنند
جمله سر از یک گریبان برکنند
گر بسی بینی عدد، گر اندکی
آن یکی باشد درین ره در یکی
چون بسی باشد یک اندر یک مدام
آن یک اندر یک ، یکی باشد تمام

وادی ششم:حیرت

مرد حیران چون رسد این جایگاه
در تحیر ماند و گم کرده راه
گر بدو گویند"مستی یا نه ای؟
نیستی گویی که هستی یا نه ای؟
در میانی یا برونی از میان؟
برکناری یا نهانی یا عیان؟
فانیی یا باقیی یا هردویی؟
یا نه ای هردو ، تویی یا نه تویی؟"
گوید:"اصلا می ندانم چیز من
وان "ندانم" هم ندانم نیز من
عاشقم اما ندانم بر کیم
نه مسلمانم نه کافر پس چیم
لیکن از عشقم ندارم آگهی
هم دلی پر عشق دارم هم تهی"

وادی هفتم:فقر و فنا

بعد از این وادی فقر است و فنا
کی بود اینجا سخن گفتن روا
عین وادی فراموشی بود
گنگی و کری و بیهوشی بود




ندارد درد ما درمان دریغا ----- بماندم بی سرو سامان دریغادر این حیرت فلکها نیز دیری است----- که میگردند سرگردان دریغارهی بس دور میبینم در اینره----- نه سر پیدا و نه پایان دریغاچو نه جانان بخواهد ماند و نهجان----- ز جان دردا و از جانان دریغاپس از وصلی که همچون یاد بگذشت ----- در آمد این غم هجران دریغا

[Shahryar]

عشق است و اين شعر برای مشاهده این لینک/عکس می بایست عضو شوید ! برای عضویت اینجا کلیک کنید :

بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزو ست بگشای لب که سيب فراوانم آرزوست

ای آفتا ب حسن برون آ دمی زا بر که آن چهرۀ مشعشع تابانم آرزوست

بشنيدم از هوای تو آواز طبل باز باز آمدم که ساعد و سلطانم آرزوست

گفتی زناز بيش مرنجا ن مرا برو آن گفتنت که بيش مرنجانم آرزوست

وآن دفع گفتنت که برو شه به خانه نيست وآن ناز و باز تندی دربانم آرزوست

اين نان و آب چرخ چو سيل است بی وفا من ماهي ام نهنگم عمانم آرزوست

يعقوب وار وا اسفا ها همی زنم ديدار خوب يوسف کنعام آرزوست

و الله که شهر بی تو مرا حبس می شود آوارگی و کوه و بيابانم آرزوست

زا ين همرهان سست عناصر دلم گرفت شير خدا و رستم دستانم آرزوست

جانم ملول گشت زفرعون و ظلم او آن نور روی موسی عمرانم آرزوست

زا ين خلق پر شکايت گريان شدم ملول آن های هوی و نعرۀ مستانم آرزوست

گويا ترم ز بلبل اما ز رشک عام مهر است بردهانم و افغانم آرزوست

دی شيخ با چراغ همی گشت گرد شهر که از ديو و دد ملولم و انسانم آرزوست

گفتند يافت می نشود جسته ايم ما گفت آنکه يافت می نشود آنم آرزوست

هر چند مفلسم نپذيرم عقيق خرد که آن عقيق نادر ارزانم آرزوست

يک دست جام باده و يک دست زلف يار رقصی چنين ميانۀ ميدانم آرزوست

می گويد آ ن ربا ب که مردم ز انتظار دست و کنار وزخمۀ عثمانم آرزوست

من هم رباب عشقم و عشقم ربابی است و آن لطفهای زخمۀ رحمانم آرزوست

باقی اين غزل را ای مطرب ظريف زاين سان همی شمار که زاين سانم آرزوست

بنمای شمس مفخر تبريز روز شرق

من هدهدم حضور سليمانم آرزوست

برای مشاهده این لینک/عکس می بایست عضو شوید ! برای عضویت اینجا کلیک کنید واقعا زيباستبرای مشاهده این لینک/عکس می بایست عضو شوید ! برای عضویت اینجا کلیک کنید