شخصا نمی تونم تحلیلی در این زمینه ارایه بدم و به تشریح اون نظری که برات قرار دادم اکتفا می کنم:
عده ای معتقد اند که مایکروسافت همیشه از جاوا ترس داشته. به همین خاطر همواره تلاش کرده که حکمرانی جاوا رو در ویندوز محدود کنه. در همین راستا زبان J++ رو خلق کرد تا بتونه جایگزینی واسه ی جاوا بشه اما هرگز این اتقاف نیفتاد. مایکروسافت وقتی ایده ی .NET رو مطرح کرد، دو تا محور رو در نظر گرفت:
- برنامه نویسان زبان های مایکروسافتی که اکثرا J++ی و VBی بودن رو حفظ کنه؛
- برنامه نویسان سایر زبان ها که عمدتا C++ی و Javaی بودن رو هم وارد قلمرو .NET کنه.
در همین راستا VB.NET رو برای VB و به شکل مشابه J# رو برای J++ معادل سازی کرد. برای تحقق محور دوم، مایکروسافت سعی کرد زبانی رو معرفی کنه که به سی و هم به جاوا نزدیک باشه. از طرفی به سختی سی پلاس پلاس نباشه و به اندازه ی جاوا منعطف باشه. نتیجه ی اون سی شارپ بود. این موضوع قابل انکار نیست که سی شارپ موفق ترین زبان مایکروسافت بوده و تونسته طرفداران VB.NET رو هم به سمت خودش بکشه.
با این اوصاف تجاری بودن مولفه ی فنی نبوده بلکه مقصود از اون سود بازاره.
اما در مورد نظرت:
به نظرم بهتر بود مایکروسافت vb را ارتقاء میداد و قدرت اش را در حد سی شارپ میکرد (که انگار هست) و بجای سی شارپ ، یه زبان قدرتمند native مثل سی پلاس پلاس ارائه میکرد که هم هیچ وابستگی ای به سیستم عامل یا دات نت و ... نداشت و هم راحت تر از سی پلاس میبود .
نمی تونم این نظر رو تایید را رد کنم. مسلما همیشه نسبت به تغییر مقاومت وجود داره. حال اگه جامعه ی هدف بزرگ تر باشه (همه ی برنامه نویسان زبان های نسل سوم)، این تغییر با احتمال بالا تری می تونه محکوم به شکست باشه.






پاسخ با نقل قول
Bookmarks